Sunday, January 30, 2005

 

பூட்டிய மனங்களைத் திறப்பது எப்படி?


இந்தியாவுக்குத் தெற்கே மிக அருகில் உள்ள நாடு எது?

கார்த்தி சிதம்பரம் (‘க்’கன்னா கிடையாது!) என்னிடம் கேட்ட இந்தக் கேள்விக்கு அதிர்ச்சி பதில் கடைசியில்...


மருத்துவத்தில் BMC என்னும் இயலில், சில தீவிரமான ஆராய்ச்சிகள் நடந்துவருகின்றன. மனித மூளைக்கும் கம்ப்யூட்டருக்கும் நேரடியாகச் செய்தித் தொடர்பு ஏற்படுத்துவது எப்படி?

மூளையைத் திறந்து, ஓரிரு எலக்ட்ரோடுகளை விதைத்தா... அல்லது, மண்டையில் சுரண்டிவிட்டு இ.இ.ஜி. சாதனங்களை ஒட்டவைத்தா? இவ்விரண்டு முறைகளும் உள்ளன. இன்வேசிவ், நான்-இன்வேசிவ் என்று வகைப்படுத்துகிறார்கள். பல்வேறு காரணங்களால் தசைகளின் எல்லாச் செயல்களையும் முழுவதும் இழந்தவர்கள், அதாவது கண் ரப்பையிலிருந்து கால் விரல் வரை அத்தனை சலனங்களையும் செயல் திறன்களையும் இழந்தவர்கள்! கோமாவில் இல்லை... ஆனால், அவர்களின் சிந்தனாசக்தி மட்டும் அப்படியே மிச்சமிருக்கிறது! இப்படிப்பட்டவர்களுடன் எப்படித் தொடர்புகொள்வது என்பதுதான் இந்த ஆராய்ச்சியின் குறிக்கோள்!

சிந்திக்கும்போது மூளையில் ஏற்படும் 'எஸ்.ஸி.பி.' (SCP - Slow Cortical Potential) என்னும் மெதுவான நுண் மின்அலைகளை 'ஆம்/இல்லை' வகைக் கேள்விகளுக்கு விடையாகக் கட்டுப்படுத்த முடிகிறது. இதன்மூலம், அந்த மூளையுடன் நேரடி யாகத் தொடர்புகொள்ள முடியும் என்று கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். சக்கர நாற்காலியைச் சிந்தனையாலேயே கட்டுப்படுத்த முடியுமா என்பது போன்ற ஆராய்ச்சிகள் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

டால்டன் ட்ரும்போ என்பவர் 1939-ல் எழுதிய நாவலில், யுத்தத்தில் சேதப்பட்ட ஒரு சோல்ஜர் அத்தனை இயக்கங்களையும் இழந்துவிடுகிறான். காது போச்சு, கண் போச்சு, பேச்சு போச்சு, தொடுகை போச்சு... சிந்தனை மட்டும் போகவில்லை! மெள்ள மெள்ளத் தலையசைப்பதன் மூலம் 'ஆம், இல்லை' என்று பதில் சொல்லப் பழகுகிறான். அதை வைத்துக்கொண்டு, தந்தியில் பயன்படுத்தும் மோர்ஸ் கோடு மூலம் உலகுடன் பேசுகிறான். இந்த முறையைத்தான் ஆதாரப்படுத்தி, தற்போது ஆராய்ச்சி செய்கிறார்கள். ஒரு கம்ப்யூட் டர் திரையில் துள்ளிக் கொண்டிருக்கும் பந்தை 'ஆம்' என்றால் மேலே, 'இல்லை' என்றால் கீழே போகும்படி சிந்தனை மூலம் கட்டுப்படுத்தப் பயிற்சி தருகிறார்கள். இவ்வாறு, பூட்டப்பட்ட மனங்களைத் (Locked Minds) திறப்பதில் ஜெர்மனியிலும் அமெரிக்காவிலும் ஆராய்ச்சி செய்துவருகிறார்கள். பூட்டப்படாத மனங்களைத் திறப்பதே எத்தனை பெரிய காரியம் என்பதை நாம் எல்லோரும் அறிவோம்.

ஒரு ஹெலன் கெல்லரோ, ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கோ இவ்வகை ஆராய்ச்சி முறைகளால்தான் உலகுடன் தொடர்பு கொண்டார்கள். ‘Locked in’ ஸ்திதியில் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் இருக்கிறார்கள். சிலருக்கு ஒரே ஒரு தசையோ, ஒரு கண்ணிமையோ மட்டும் இயங்கும். அவர்களுடன் தொடர்புகொள்வது அவ்வளவு கஷ்டமல்ல. ஒவ்வொரு எழுத்தாகக் காட்டி, 'ஆம்' என்றால் ஒரு தடவை சிமிட்டல், 'இல்லை' என்றால் இரண்டு சிமிட்டல்... இப்படித் தொடர்பு கொண்டு, அவர்களை வைத்துக் கவிதைத் தொகுப்புகூடப் போட்டிருக்கிறார்கள்!

அடுத்த வருஷம் வரப்போகும் தமிழ் சினிமாக்கள் அனைத்தையும் ஒருசேர ஸ்தம்பிக்க வைத்து ஹைஜாக் பண்ண யாராவது யோசித்திருந்தால், ஜனவரி 7\ம் தேதி பிலிம் சேம்பர் அரங்கத்தில் அதை எளிதாகச் சாதித்திருக்கலாம். பாலாஜி சக்திவேல் உட்பட கிராமத்தில் இருந்து வந்த அத்தனை இளம் டைரக் டர்களும் ('நான் சாலிகிராமம்' - ரமேஷ்கண்ணா) கூடி, இயக்குநர் சுசி கணேசனின் 'வாக்கப்பட்ட பூமி' புத்தகத்தை வெளியிட, அவர் தாய் சிட்டம்மாள் ‘ஈன்றபொழுதிற் பெரிதுவந்து’ பெற்றுக்கொண்டார்.

சுனாமியில் (இப்போது இது தமிழ் வார்த்தையாகிவிட்டது) இழந்தவர்களுக் கும் இறந்தவர்களுக்கும் செலுத்திய ‘மௌன’ அஞ்சலியில் அவ்வப்போது செல்போன் ஒலித்தது.

பாரதிராஜா நெகிழ்வாகப் பேசினார். நான் எழுதிவைத்துப் பேசினேன். மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி முற்போக்காகப் பேசினார். டாக்டர் அனந்த கிருஷ்ணன் தெளிவாகப் பேசினார். பேராசிரியர் ஞானசம்பந்தன் சிரிக்க வைத்துப் பேசினார். சுசிகணேசன் சுருக்கமாக ஏற்புரைத்தார்.

காலஞ்சென்ற ப.திருப்பதிசாமி, சுசி கணேசன், கரு.பழனியப்பன், எஸ்.பி. ஹோசிமின்போன்ற பலர் விகடன் மாணவர் திட்டத்திலிருந்து பிரமோஷன் வாங்கித் திரைத்துறைக்குச் சென்றவர்கள். ‘தினமணி கதி’ரில் கணேசன் 92’\ல், நிறையக் கவனித்து, எளிய நடையில் எழுதிய இந்தக் கிராமத்துப் பயணக்கட்டுரைத் தொகுப்பின் தனிச் சிறப்பு போட்டோக்களும் தோட்டா தரணியின் கோட்டுச் சித்திரங்களும்!

சுசி கணேசனின் புத்தக வெளியீட்டு விழாவில், என் ஹாஸ்டல் தினங்களில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்தைச் சொன்னேன். எம்.ஐ.டி\யில் சீனியர் மாணவர்களுக்கு தனி அறை. என் அறையின் சுவர்களில் கண்டபடி படம் வரைந்திருந்தேன். என் தந்தையார் அப்போது பாபநாசத் தில் இன்ஜினீயராக இருந்தார். திடீர் என்று சொல்லாமல் கொள்ளாமல் என்னையும் ஸ்டான்லியில் மெடிக்கல் படித்துக்கொண்டு இருந்த என் அண்ண னையும் பார்க்க வந்தார்.

கடிதம் போட்டுவிட்டு வரவேண்டாமோ? கதவைத் திறக்கிறேன் அப்பா நிற்கிறார்! போதாக்குறைக்கு ஆடிட்டர் சித்தப்பாவையும் அழைத்து வந்திருந்தார். சுவர் முழுவதும் வியாபித்திருந்த ஒரு பெண்ணின் சார்க்கோல் சித்திரம்... உடன் ஒரு கவிதை வேறு!

நான் உள்ளுக்குள் ரொம்ப சிறுமைப் பட்டுப் பேயறைந்தாற்போல் விழித்து அவசர அவசரமாக 'போண்டா நன்றாக இருக்கும்' என்று மெஸ்ஸ§க்கு அவர்களை அழைத்துச்சென்றேன். அப்பா மௌனமாகவே இருந்தார்.

எனக்குக் குற்ற உணர்ச்சி வெள்ளம் போல் ததும்ப 'அது என்னாச்சுன்னா...’ என்று இரண்டு முறை ஆரம்பித்து விளக்கத்தைக் கைவிட்டேன். எப்படி அவருக்கு விளக்குவது? நான் அப்படிப்பட்ட ஆசாமியில்லை. பாடப் புத்தகங்களைப் படிக்கிறவன், ஏதோ கிறுக்குத்தனத்தால் விதிவிலக்காக அந்தச் சித்திரத்தை வரைந்துவிட்டேன். வெள்ளையடித்து அழிக்க நேரம் தராமல் வந்தால் எப்படி என்று எவ்வளவோ மனதுக்குள் சொன்னாலும் வாய் வார்த்தையாக எதுவும் வரவில்லை. காற்றுதான் வந்தது.

அப்பா இறக்கும்வரை அந்த சம்பவத்தை நேரடியாக என்னிடம் கேட்கவில்லை. சேலத்தில் ஒரு முறை இரவில் நோயால் படுத்து எழுந்திருந்தபோது, நானே அப்பாவிடம்"எம்.ஐ.டி-ல படிக்கறபோது சுவர்ல..."

"பொம்மனாட்டி படம் போட்டு இருந்தே... ஞாபகம் இருக்கு. உடம்பில ஒண்ணுமில்லாம..."

"இல்லைப்பா, ஷர்ட் போட்டுண்டு இருந்தேம்பா."

"சிரிக்க வைக்காதே."

"அதுக்கு ஏம்ப்பா என்னைக் கோவிச்சுக்கலை."

"படம் போட்டாலும் படிச்சு வெளில வந்துருவேனு எனக்குத் தெரியும்."

கார்த்தி சிதம்பரத்தின் கேள்விக்கு விடை - இந்தோனேசியா!


எனக்குப் பிடித்த கவிதை

வீடுகள் முளைக்கும்
விளைநிலம் எல்லாம்
காடுமேடெல்லாம் கார்கள்
காற்றை நசித்துக் கடக்கும்
பற்சக்கரப் பதிவுகள்
இனிய தோட்டத்தில்
இரும்புக் கழிகள்
இதயத்துக்கருகில்
இயந்திரப் பொறிகள்
கம்ப்யூட்டரின் மடியில்
படுத்துப் புரளும் பூமி
காற்றும் விற்கப்படும்.
சத்தியமும் அன்பும்
வாங்க ஆளின்றி!

('நிகழ்', மேன்ஷன் கவிதைகள்- பவுத்த அய்யனார்)



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?